...en als de cupcake het ergens in het bakproces verprutst had dan begon alles weer van vooraf aan....
Karina
Onlangs zat ik met mijn beste vriend van vroeger aan de telefoon. Ik denk dat we elkaar net geen 30 jaar kennen. Samen hebben we veel meegemaakt, gedaan en gelachen.
We hadden het over al die dingen die we uitgevreten hebben vroeger. Drank flessen verstoppen in het plafond bij de wc zodat we op het schoolfeest drank tot onze beschikking hadden. In de pauze van het schoolterrein af om bier te halen om vervolgens weer netjes in de klas te gaan zitten, voor de eerste keer blowen en al die dingen waarvan we nu denken: “dat had wel eens heel anders af kunnen lopen”. Oh en spijbelen? Dat kon gewoon onder het oog van de conrector.
En in het gesprek kwam ik erachter dat de leerling van nu eigenlijk helemaal niet zo veel verschilt met de leerlingen die wij waren. Zij doen nu nog steeds dezelfde dingen als die wij vroeger deden, inclusief grote mond en brutaal zijn. Het enige grote verschil is dat alles nu vastgelegd wordt. Alles lijkt voor het oog van de ander te gebeuren en niet meer, zoals bij mijn beste vriend en mij, voor de verhalen voor later.
En ergens vind ik het de discussie waard. Is onze leerling in de kern echt zo veranderd? Of is de omgeving veranderd? Zie het maar als een cupcake met frosting. Wanneer je de cupcake altijd eet met vanille, maar langzaam aan de frosting verandert naar chocolade, ja dan zal de cupcake aan het einde van het verhaal echt wel anders smaken. De kern is echter nog altijd diezelfde cupcake.
Maar om even in de termen van die cupcake te blijven…. Die cupcake met de vanille frosting werd natuurlijk ook wel anders gemaakt. Duidelijke verhoudingen tussen alle ingrediënten, niet teveel smokkelen in de hoeveelheden en als de cupcake het ergens in het bakproces verprutst had dan begon alles weer van vooraf aan alleen nog net iets strakker. En vaak één iemand die altijd de cupcakes aan het bakken was.
De doos waarin de cupcake zaten had duidelijke kaders, alleen de cupcakes zaten niet helemaal vast in de verpakking. Ze konden wat schuiven hier en daar. Dat kon ook 1 grote chaos worden in die doos natuurlijk, en dat was het soms ook wel, maar doorgaans zag het er nog best netjes uit. En aan het einde van het verhaal kwamen die cupcakes wel bij de juiste consument terecht.
De cupcake met chocolade is eigenlijk een mengelmoes van van vanalles. Hier en daar worden wat ingrediënten weg gehaald en bij elkaar gestoken, vaak van twee verschillende plekken. Duidelijke verhoudingen zijn er niet echt en alles wordt bij elkaar gedonderd in de hoop dat het wel zal smaken. En dan in het bakproces staat er voortdurend een camera op je gericht. En bij alles wat er in dat bakproces gebeurt, wordt breed uitgemeten op social media.
En dan die verpakking. Een verpakking waarin het ook duidelijke kaders kent; doorgaans…. Maar waar de cupcakes zo ontzettend strak in zitten dat ze geen kant op kunnen. Ze worden eigenlijk verdrukt. Het luchtige wat de cupcake zou leuk maakt wordt er langzaamaan uitgeperst. De cupcake zakt in, wordt een taaie, harde en uitgedroogde cupcake. En dan moet het nog naar de consument…… Smaakt die cupcake met chocolade opeens veel minder lekker van hè?! Sterker nog; je zult die cupcake maar zijn…..
En terwijl ik dit metaforisch gezien allemaal opschrijf hoor ik de discussie losbarsten. Een discussie met iedereen die betrokken is bij dit kind, of het nu is als leerkracht of als ouder(s)/verzorger(s).
Ik wil afsluiten met de quote van Albert Einstein, waarvan ik verwacht dat veel mensen het kennen. “Als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg.”
Ben je bereid te kijken naar jouw eigen keuken – en verpakkingskills? Dan help ik je daarmee! En ben jij nou die cupcake waar ik het hierboven over heb? Lees dan eens mijn volgende blog… ;-)