Met Karina coaching & begeleiding

Waarschijnlijk heb je net mijn blog gelezen over de cupcakes. En misschien ook wel niet en denk je dat hier het perfecte recept komt te staan voor de mooiste cupcake. En in zekere zin ga je dat misschien ook wel vinden hier. 

Mocht je nog niet heel mijn website door hebben gelezen dan wil ik je graag vertellen wie ik ben en wat mijn relatie is tot cupcakes (en mocht je mijn vorige blog niet gelezen hebben dan gaat het over jou; jongere en leerling)….

Mijn naam is Karina, in tijden van dit schrijven ben ik 43 jaar en mama van drie geweldige kinderen. En eentje van mijn kinderen is 16 jaar. En we weten allebei wat dat betekent…. Vol gas in die puberteit. En toch heb ik geen type puber in huis waar iedereen altijd “bang” voor is.

Mijn geheim? Ik heb geen idee, ik pruts maar wat aan ;-). Das natuurlijk niet helemaal waar en ergens ook weer wel. Ik denk te weten wat ze van mij als ouder nodig heeft in tijden waarin social media de centrale rol in jullie leven is, iedereen iets van jullie verwacht maar waarvan je vaak geen idee hebt waar te beginnen en soms misschien ook niet durft te beginnen. 

Maar voordat ik daar verder op in ga is het belangrijk dat je wat informatie hebt hoe ik ben opgegroeid. En voordat ik daaraan ga beginnen; pap en mam als jullie dit lezen… Er was geen goed of fout, meer hoe ik het ervaren heb!

Ik ben in 1982 geboren in een klein dorpje in Groningen, Zo’n dorpje waar ze meer koeien hadden dan inwoners. Ik ben opgegroeid met een broertje die in 1986 kwam en mijn beide ouders. Mijn vader was (internationaal) vrachtwagenchauffeur en mijn moeder was altijd bij ons thuis. Even fast forward naar de tijden dat het spannend werd…. Ik was het type puber die met een ontzettend grote mond door de wereld ging. Als je me alleen verkeerd aan keek had je al een sneer te pakken. En als je al iets tegen me durfde te zeggen zonder dat ik erom vroeg kotste ik verbaal alles over je uit. En wanneer je me iets vroeg was het standaard: boeit me niet of weet ik niet. Herken je jezelf al een beetje?

Met de dingen die ik nu weet, weet ik dat ik een puber was met veel onzekerheid. Maar dat kreeg ik prima verbloemt door mijn grote mond en iedereen op afstand houden. En dat deed ik ook bij mijn ouders en dan met name mijn vader. Mijn vader was een ouder die nogal zwart/wit was in de opvoeding. Ik mocht tot mijn 18e niet langer weg dan 23:15u. En in basis was daar niet zoveel mis mee maar tot die 23:15u deed ik alles wat niet de bedoeling was; roken, drinken, drugs enz. En een hoop kattenkwaad uithalen met mijn beste vriend en veel momenten gehad waarbij ik gedacht heb; wat hebben wij geluk gehad dat dat goed gegaan is. En weet je wat het mooie is; alles wat we gedaan hebben weten alleen wij twee nog. Geen social media, geen camera’s, niets van dat alles….. Geen stress of angst dat er iets online kwam want dat kon in die tijd helemaal niet.

Maar met die stress en angst hebben jullie (kind(eren)) wel te maken. De constante druk om altijd op je hoede te zijn, om altijd perfect te zijn want als er iets misgaat dan staat het breed uitgemeten op snapchat of welke medium dan ook. Kattenkwaad kan geen kattenkwaad meer blijven omdat iedereen het aan het einde van de dag/weekend weet. 

En dit alles heeft te maken met zelfvertrouwen. Als je namelijk genoeg zelfvertrouwen hebt dan boeit het je niet meer wat een ader van je op snapchat zet. Blijft het nog altijd niet leuk natuurlijk, zeker wanneer je er niet om gevraagd hebt. 

Heb ik een pil die jou zelfvertrouwen geeft? Echt niet!!! Maar het zit al wel in je! Je maakte je er namelijk als kind van 4 ook niet druk over hoe andere mensen over je dachten. Ga ik een zelfverzekerde puber van jou (kind(eren)) maken? Echt niet!!! Want dan kan ik niet. Ik heb geen grip op die gierende hormonen. Waar ik wel samen met jou grip op heb is hoe je naar dingen kijkt, hoe je minder stress en druk ervaart.

Wil je meer weten over hoe ik dat samen met jou ga doen? Neem dan eens contact met me op! En ik beloof je dat het mij wel wat boeit…..